Таццяна Рэвяка: “Барыс Звозскаў быў для нас не толькі ўзорам прафесійнасці, але і сябрам”

2012 2012-06-19T13:16:29+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/reviaka.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»
Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»
Праваабаронца Таццяна Рэвяка

Праваабаронца Таццяна Рэвяка

Сыход з жыцця вядомага беларускага праваабаронцы – вялікая страта для Беларусі.

Праваабаронца Таццяна Рэвяка з Барысам Ігаравічам была знаёмая даўно. “Нягледзячы на розніцу ва ўзросце, ён называў мяне Таццянай Іванаўнай. І калі я казала, што можна звяртацца проста Таццяна, тое ён адмаўляў - маўляў, не можа, бо гэтак ён выказвае сваё паважлівае стаўленне. Гэта быў вельмі далікатны чалавек. Мне вельмі імпанавала ягоная прафесійнасць, грунтоўны падыход да ўсяго, што ён рабіў. У такіх рысах і праяўляўся ягоны характар”.

Спадарыня Таццяна таксама ўзгадвае, што, нягледзячы на свой сур'ёзны выгляд, спадар Звозскаў мог вельмі нечакана ў размове распавесці анекдот ці нейкую цікавую гісторыю. Барыс Ігаравіч апошнім часам часта быў у рэгіёнах на сустрэчах з журналістамі і актывістамі, для якіх праводзіліся адукацыйныя трэнінгі. “Ён вучыў людзей, як супрацьстаяць беззаконню, як сябе паводзіць на допытах, пры вобшуках. І гэта была найкаштоўнейшая інфармацыя для людзей, якія апыналіся ў такіх сітуацыях. Бо такія рэпрэсіі для беларускіх журналістаў і актывістаў вельмі распаўсюджаныя”.

Барыс Ігаравіч быў адным з выкладчыкаў на летніх праваабарончых школах для студэнтаў. Навучэнцы заўсёды з цікавасцю слухалі яго. Бо ў яго быў вельмі грунтоўны падыход да выкладання міжнароднай сістэмы правоў чалавека, ён заўсёды казаў і пра добрыя і не вельмі добрыя бакі працэсаў, якія адбываюца ў накірунку міжнароднай абароны правоў чалавека ў Беларусі.

Спадар Звозскаў з 2000 года рабіў вялікую працу, каб дом правоў чалавека з’явіўся менавіта ў Беларусі. На жаль, гэтага не адбылося. І з 2007 года беларускі ДПЧ працуе ў Вільні. Першы ягоны кіраўнік і прэзідэнт – Барыс Звозскаў.

“Вельмі шмат ёсць момантаў, якія, відаць, ужо без Барыса Ігаравіча, не будуць такімі, якімі былі разам з ім. І ў тых водгуках, якія я зараз атрымліваю ад нашых калег і з рэгіёнаў, і з суседніх краінаў, гучыць шчыры і глыбокі боль у сувязі са стратай Барыса Ігаравіча, які стаў для нас не толькі узорам прафесійнасці, але і сябрам. Усе адзначаюць гэтую непамерную страту, - кажа Таццяна Рэвяка. -Заўчора я сустракалася з жонкай Барыса Ігаравіча. Яна распавяла, што ў пятніцу, калі ён ужо ляжаў у рэанімацыі, прывезла яму ліст ад Алеся Бяляцкага. І апошняе, што ён чытаў, - быў менавіта ліст ад Алеся. Ён перажываў, што Бяляцкі знаходзіцца за кратамі, хоць самому яму заставалася ўсяго некалькі дзён жыцця…”

Апошнія навіны

слухаць Радыё рацыя Міжнародная федэрацыя правоў чалавека Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка КАМУНІКАТ Грамадзкі вэб-архіў ВЫТОКІ Антидискриминационный центр АДЦ 'Мемориал' Prava-BY.info Беларускі Праўны Партал Межрегиональная правозащитная группа - Воронеж/Черноземье
Московская Хельсинкская группа
Молодежное Правозащитное Движение
amnesty international