Алесь Бяляцкі: “Нечаканы сыход Арыны Вячоркі - вялікая страта для беларушчыны”

2012 2012-04-20T23:05:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/bialiacki-2007.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»
Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»
Алесь Бяляцкі, віцэ-прэзідэнт FIDH, кіраўнік ПЦ "Вясна"

Алесь Бяляцкі, віцэ-прэзідэнт FIDH, кіраўнік ПЦ "Вясна"

У Велікодную нядзелю 15 красавіка зняволены праваабаронца Алесь Бяляцкі напісаў ліст-успамін пра сваю добрую даўнюю сяброўку Арыну Вячорку.  

“Прачытаў у “Нашай Ніве” і “Народнай Волі”, што памерла Ірына Вячорка. Гэта моцна засмуціла мяне. Бо Ірына – мая старая-старая сяброўка. Калісь, улетку 1981-га году, я ўпершыню сустрэўся з ёй і Вінцуком. Яны тады жылі ў кватэры бацькоў Вінцука. І мяне, тады маладога зусім студэнта, якога мастак Мікола Купава зьвёў з Вінцуком, прывялі ў цыкоўскую кватэру (бо бацька Вінцука тады працаваў у ЦК) для беларускай “апрацоўкі”. Асабліва  апрацоўваць мяне ня трэба было. Я ўжо быў “дасьпеўшы”. Адзінае, чаго мне крытычна не хапала тады ў Гомелі, дык гэта – кантактаў з аднадумцамі. І вось я атрымаў іх. Мы прагаварылі каля чатырох гадзінаў. Размова перакідвалася з літаратуры на гісторыю Беларусі. З гісторыі – на сучаснае становішча і магчымыя варыянты дзеяньняў. І асноўныя задачы – адукоўвацца, прапагандаваць беларушчыну, уздымаць яе з спратаў занядбаньня і шукаць аднадумцаў. Разам зь Вячоркамі быў яшчэ Сяргей Запрудзкі. Гэта была пераломная ў маім жыцьці сустрэча. Нават ня так важна, пра што мы гаварылі, і нават ня так істотна – ці адбыліся б наступныя сустрэчы. Гэта быў магутнейшы штуршок, які вырашыў мой далейшы лёс і маё далейшае жыцьцё. Далей я ўжо мог і сам.

Але нашыя сустрэчы з Вячоркамі працягваліся. Падчас гэтай першай сустрэчы Арына (а менавіта так яна назвалася) запомнілася і ўразіла мяне сваёй шчырай непасрэднасьцю і арыгінальнасьцю логікі ўласных развагаў. Яна была простай, нейкай адразу свойскай і цікавай. Праз усё жыцьцё яна пранесла індывідуальную непаўторнасьць характару.

Усе наступныя гады, прыязджаючы з Гомеля ў Менск, я наведваў Вячоркаў, якія тады ўжо перабраліся ў двухпакаёўку на Някрасава. Дзесяткі, калі ня сотні людзей тады прайшлі праз гэтую кватэру, дзе Вінцук з Арынаю вялі бясконцую, штодзённую  беларускую працу. І заўсёды Арына карміла мяне тушанаю бульбаю з пячонкай ці мясам. Нашыя гаворкі цягнуліся, як правіла, не адну гадзіну.

У апошнія гады нашыя сустрэчы былі ня частымі. Часам мы сустракаліся на канцэртах беларускай музыкі, якія яна арганізоўвала, часам – па прыкрых справах, калі яе перасьледвалі за абарону яе сына Францішка і каралі штрафам у судзе, часам – па справе ўдзелу дзяцей з сем’яў актывістаў у міжнародным летніку ў Польшчы. А часам сустрэчы былі зусім выпадковымі, дзесьці на вуліцы ці ў метро. І яна заўсёды ўражвала мяне невычарпальнай і спакойнай энэргіяй і ўнутраным сьвятлом, якое сыходзіла ад яе. Жыцьцёвыя нягоды, вечны клопат за мужа, а затым за сына не зламалі яе. Яна ціха, ініцыятыўна і настойліва працягвала сваю беларускую справу, якой прысьвяціла і аддала ўсё сваё жыцьцё. І яе нечаканы сыход зьяўляецца вялікай стратаю для беларушчыны.

Асабіста мне цяпер ужо заўсёды будзе не хапаць прывабнай усьмешкі маёй добрай сяброўкі Арыны Вячоркі”.

Апошнія навіны

слухаць Радыё рацыя Міжнародная федэрацыя правоў чалавека Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка КАМУНІКАТ Грамадзкі вэб-архіў ВЫТОКІ Антидискриминационный центр АДЦ 'Мемориал' Prava-BY.info Беларускі Праўны Партал Межрегиональная правозащитная группа - Воронеж/Черноземье
Московская Хельсинкская группа
Молодежное Правозащитное Движение
amnesty international